Skocz do zawartości

msto

Members
  • Zawartość

    62
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

O msto

  • Urodziny 9 Sierpień

Piwowarstwo

  • Nazwa browaru
    Sto Piw
  • Rok założenia
    2013
  • Liczba warek
    49
  • Miasto
    Wrocław

Kontakt

  • Imię
    Marcin
  • Strona www
    https://www.facebook.com/browarstopiw

Ostatnie wizyty

659 wyświetleń profilu
  1. msto

    8A. Munich Dunkel

    8A. Munich Dunkel Overall Impression: Characterized by depth, richness and complexity typical of darker Munich malts with the accompanying Maillard products. Deeply bready-toasty, often with chocolate-like flavors in the freshest examples, but never harsh, roasty, or astringent; a decidedly malt-balanced beer, yet still easily drinkable. Aroma: Rich, elegant, deep malt sweetness, typically like bread crusts (often toasted bread crusts). Hints of chocolate, nuts, caramel, and/or toffee are also acceptable, with fresh traditional versions often showing higher levels of chocolate. Clean fermentation profile. A slight spicy, floral, or herbal hop aroma is acceptable. Appearance: Deep copper to dark brown, often with a red or garnet tint. Creamy, light to medium tan head. Usually clear, although murky unfiltered versions exist. Flavor: Dominated by the soft, rich, and complex flavor of darker Munich malts, usually with overtones reminiscent of toasted bread crusts, but without a burnt-harsh-grainy toastiness. The palate can be moderately malty, although it should not be overwhelming or cloyingly sweet. Mild caramel, toast or nuttiness may be present. Very fresh examples often have a pleasant malty-chocolate character that isn’t roasty or sweet. Burnt or bitter flavors from roasted malts are inappropriate, as are pronounced caramel flavors from crystal malt. Hop bitterness is moderately low but perceptible, with the balance tipped firmly towards maltiness. Hop flavor is low to none; if noted, should reflect floral, spicy, or herbal German-type varieties. Aftertaste remains malty, although the hop bitterness may become more apparent in the medium-dry finish. Clean fermentation profile and lager character. Mouthfeel: Medium to medium-full body, providing a soft and dextrinous mouthfeel without being heavy or cloying. Moderate carbonation. The use of continental Munich-type malts should provide a richness, not a harsh or biting astringency. Comments: Unfiltered versions from Germany can taste like liquid bread, with a yeasty, earthy richness not found in exported filtered examples. History: The classic brown lager style of Munich which developed as a darker, more malt-accented beer than other regional lagers. While originating in Munich, the style became popular throughout Bavaria (especially Franconia). Franconian versions are often darker and more bitter. Characteristic Ingredients: Grist is traditionally made up of German Munich malt (up to 100% in some cases) with the remainder German Pilsner malt. Small amounts of crystal malt can add dextrins and color but should not introduce excessive residual sweetness. Slight additions of roasted malts (such as Carafa or chocolate) may be used to improve color but should not add strong flavors. Traditional German hop varieties and German lager yeast strains should be used. Often decoction mashed (up to a triple decoction) to enhance the malt flavors and create the depth of color. Style Comparison: Not as intense in maltiness as a bock (and thus more drinkable in quantity). Lacking the more roasted flavors (and often hop bitterness) of a schwarzbier. Richer, more malt-centric, and less hoppy than a Czech Dark Lager. Vital Statistics: OG: 1.048 – 1.056 FG: 1.010 – 1.016 IBUs: 18 – 28 SRM: 14 – 28 ABV: 4.5 – 5.6% Commercial Examples: Ayinger Altbairisch Dunkel, Chuckanut Dunkel Lager, Ettaler Kloster Dunkel, Hacker-Pschorr Alt Munich Dark, Weltenburger Kloster Barock-Dunkel ------------------- Ogólne wrażenia: Charakteryzuje się głębią, bogactwem i złożonością typową dla ciemnych słodów monachijskich z towarzyszącymi produktami Maillarda. Głęboko chlebowy-tostowy, często z czekoladowymi nutami w najświeższych przykładach, ale nigdy gryzący, palony lub cierpki. Zdecydowanie słodowe piwo, ale wciąż pijalne. Aromat: Głęboka, wykwintna, bogata słodowa słodkość, zazwyczaj jak skórka chleba (często opiekana skórka chleba). Dopuszczalne są również delikatne nuty czekoladowe, orzechowe, karmelowe i/lub toffi, a świeże tradycyjne wersje często zawierają wyższy poziom czekolady. Czysty profil fermentacyjny. Dopuszczalny jest lekko przyprawowy, kwiatowy lub ziołowy chmielowy aromat. Wygląd: Barwa od głęboko miedzianego do ciemno brązowego często z czerwonymi lub granatowymi refleksami. Piana kremowa, od białawej do brązowawej. Zazwyczaj klarowne, choć istnieją mętne, niefiltrowane wersje. Smak: Zdominowany przez przyjemny, bogaty i złożony smak ciemniejszych słodów monachijskich, zwykle z nutami przypominającymi opiekane skórki chleba, ale bez przypalonej, gryzącej i zbożowej opiekalności. Posmak może być umiarkowanie słodowy, ale nie powinien być przytłaczająco słodki lub mdły. Mogą występować łagodne nuty karmelowe, tostowe lub orzechowe. Bardzo świeże przykłady często mają przyjemny słodowo-czekoladowy charakter, który nie jest palony ani słodki. Przypalone lub gorzkie smaki od palonych słodów są niedopuszczalne, podobnie jak wyraźne nuty karmelowe od słodów typu crystal. Goryczka chmielowa jest umiarkowanie niska, ale odczuwalna z balansem mocno przesuniętym w stronę słodową. Niski lub brak smaku chmielowego, jeśli jest wyczuwalny to powinien mieć kwiatowy, przyprawowy lub ziołowy charakter niemieckich odmian. Posmak w przełyku pozostaje słodowy, chociaż goryczka chmielowa może być bardziej wyczuwalna przy średnio-wytrawnym finiszu. Czysty profil fermentacyjny i lagerowy charakter. Tekstura: Ciało średnie do średnio-pełnego, powodujące miękkie i dekstrynowe odczucie, które nie jest ciężkie ani mdlące. Umiarkowane wysycenie. Używanie kontynentalnego słodu monachijskiego powinno zapewniać bogatą treściwość, a nie gryzącą lub ostrą cierpkość. Komentarz: Niefiltrowane wersje z Niemiec mogą smakować jak chleb w płynie z drożdżowym i ziemistym bogactwem, którego nie ma w eksportowych, filtrowanych wersjach. Historia: Klasyczny brązowy lager w stylu monachijskim, który rozwinął się jako ciemniejsze, bardziej słodowe piwo niż inne regionalne lagery. Ten pochodzący z Monachium styl stał się popularny w całej Bawarii (zwłaszcza Frankonii). Wersje Franconian są często ciemniejsze i bardziej gorzkie. Surowce: Zasyp tradycyjnie składa się z niemieckiego słodu monachijskiego (do 100% w niektórych przypadkach) uzupełniony niemieckim słodem pilzneńskim. Małe ilości słodu typu crystal mogą dodać dekstryn i wpływać na barwę, ale nie powinny wprowadzać nadmiernej słodyczy resztkowej. Niewielki dodatek słodów palonych (jak Carafa lub czekoladowe) mogą być użyte do poprawy koloru ale nie powinny mocno wpływać na smak i aromat. Należy stosować tradycyjne niemieckie odmiany chmielu i niemieckie szczepy drożdży lagerowych. Często zacierane dekokcyjnie (do trzywarowego) w celu wzmocnienia nut słodowych i stworzeni głębokiego koloru. Porównanie stylów: Nie tak intensywnie słodowy jak koźlak (a więc bardziej pijalne jeśli chodzi o ilość). Mniej palonych nut (i często chmielowej goryczki) od schwarzbiera. Bogatszy, bardziej słodowy i mniej chmielowy niż czeski Dark Lager. Parametry: Ekstrakt początkowy: 12 - 13,75 Plato (1.048 – 1.056 SG) Ekstrakt końcowy: 2,5 - 4 Plato (1.010 – 1.016 SG) Goryczka: 18 – 28 IBU Barwa: 14 – 28 SRM (28 - 56 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 4,5 – 5,6% Komercyjne przykłady: Ayinger Altbairisch Dunkel, Chuckanut Dunkel Lager, Ettaler Kloster Dunkel, Hacker-Pschorr Alt Munich Dark, Weltenburger Kloster Barock-Dunkel
  2. msto

    10C. Weizenbock

    W tym dziale znajdują się jedynie tłumaczenia opisów stylów BJCP 2015. Zajrzyj do wiki: https://www.wiki.piwo.org/Kategoria:Receptury_ze_słodów
  3. msto

    10C. Weizenbock

    10C. Weizenbock Overall Impression: A strong, malty, fruity, wheat-based ale combining the best malt and yeast flavors of a weissbier (pale or dark) with the malty-rich flavor, strength, and body of a Dunkles Bock or Doppelbock. Aroma: Medium-high to high malty-rich character with a significant bready-grainy wheat component. Paler versions will have a bready-toasty malty richness, while darker versions will have a deeper, richer malt presence with significant Maillard products. The malt component is similar to a helles bock for pale versions (grainy-sweet-rich, lightly toasted) or a dunkles bock for dark versions (bready-malty-rich, highly toasted, optional caramel). The yeast contributes a typical weizen character of banana and spice (clove, vanilla), which can be medium-low to medium-high. Darker versions can have some dark fruit aroma (plums, prunes, grapes, raisins), particularly as they age. A low to moderate alcohol aroma is acceptable, but shouldn’t be hot or solventy. No hop aroma. The malt, yeast, and alcohol intertwine to produce a complex, inviting, prominent bouquet. Appearance: Pale and dark versions exist, with pale versions being light gold to light amber, and dark versions being dark amber to dark ruby-brown in color. A very thick, moussy, long-lasting white to off-white (pale versions) or light tan (dark versions) head is characteristic. The high protein content of wheat impairs clarity in this traditionally unfiltered style, although the level of haze is somewhat variable. Suspended yeast sediment can contribute to the cloudiness. Flavor: Similar to the aroma, a medium-high to high malty-rich flavor together with a significant bready-grainy wheat flavor. Paler versions will have a bready, toasty, grainy-sweet malt richness, while darker versions will have deeper, bready-rich or toasted malt flavors with significant Maillard products, optional caramel. Low to moderate banana and spice (clove, vanilla) yeast character. Darker versions can have some dark fruit flavor (plums, prunes, grapes, raisins), particularly as they age. A light chocolate character (but not roast) is optional in darker versions. No hop flavor. A low hop bitterness can give a slightly sweet palate impression, but the beer typically finishes dry (sometimes enhanced by a light alcohol character). The interplay between the malt, yeast, and alcohol adds complexity and interest, which is often enhanced with age. Mouthfeel: Medium-full to full body. A fluffy or creamy texture is typical, as is the mild warming sensation of substantial alcohol content. Moderate to high carbonation. Comments: A Weissbier brewed to bock or doppelbock strength. Schneider also produces an Eisbock version. Pale and dark versions exist, although dark are more common. Pale versions have less rich malt complexity and often more hops, as with doppelbocks. Lightly oxidized Maillard products can produce some rich, intense flavors and aromas that are often seen in aged imported commercial products; fresher versions will not have this character. Well-aged examples might also take on a slight sherry-like complexity. History: Aventinus, the world’s oldest top-fermented wheat doppelbock, was created in 1907 at the Schneider Weisse Brauhaus in Munich. Characteristic Ingredients: A high percentage of malted wheat is used (by German brewing tradition must be at least 50%, although it may contain up to 70%), with the remainder being Munich- and/or Vienna-type barley malts in darker versions, and more Pils malt in paler versions. Some color malts may be used sparingly. A traditional decoction mash can give the appropriate body without cloying sweetness. Weizen ale yeasts produce the typical spicy and fruity character. Too warm or too cold fermentation will cause the phenols and esters to be out of balance and may create off-flavors. Hop choice is essentially irrelevant, but German varieties are most traditional. Style Comparison: Stronger and richer than a Weissbier or Dunkles Weissbier, but with similar yeast character. More directly comparable to the Doppelbock style, with the pale and dark variations. Can vary widely in strength, but most are in the bock to doppelbock range. Entry Instructions: The entrant will specify whether the entry is a pale or a dark version. Vital Statistics: OG: 1.064 – 1.090 FG: 1.015 – 1.022 IBUs: 15 – 30 SRM: 6 – 25 ABV: 6.5 – 9.0% Commercial Examples: Dark –Eisenbahn Weizenbock, Plank Bavarian Dunkler Weizenbock, Penn Weizenbock, Schneider Unser Aventinus; Pale –Plank Bavarian Heller Weizenbock, Weihenstephaner Vitus --------------------------------- Ogólne wrażenia: Mocne, słodowe, owocowe, pszeniczne piwo górnej fermentacji łączące w sobie najlepsze nuty słodowe i drożdżowe z Weissbiera (ciemnego lub jasnego) z bogatymi słodowymi nutami, mocą oraz ciałem Dunkles Bocka lub Doppelbocka. Aromat: Średnio-wysoki do wysokiego bogaty charakter słodowy z wyraźną, pszeniczną nutą chlebowo-zbożową. Jaśniejsze wersje będą bogate w chlebowo-tostowe nuty, podczas gdy w ciemne wersje będą miały głębiej i bardziej bogato wyczuwalną obecność słodów z wyraźnymi produktami reakcji Maillarda. Słodowość zbliżona jest do tej w helles bock w przypadku wersji jasnych (wyraźnie ziarnisto-słodko, lekko przypiekany) lub dunkles bock dla wersji ciemnych (wyraźnie chlebowo-słodowy, mocno przypiekany i opcjonalnie karmelowy). Drożdże wnoszą typowe dla Weizena nuty bananów oraz przypraw (goździk, wanilia), która mogą być od średnio-niskich do średnio-wysokich. Ciemniejsze wersje mogą mieć nieco aromatu ciemnych owoców (śliwki, suszone śliwki, winogrona, rodzynki), szczególnie w miarę starzenia. Niski do umiarkowanego aromat alkoholu jest akceptowalny, ale nie powinien być gorący lub rozpuszczalnikowy. Brak aromatu chmielowego. Słód, drożdże i alkohol przeplatają się, tworząc złożony, przyciągający, wyraźny bukiet. Wygląd: Istnieją wersje jasne i ciemne. Jasne o kolorze od jasno-złotego do jasno-bursztynowego a ciemne od ciemno-bursztynowego do ciemno-rubinowego. Bardzo charakterystyczna jest bardzo gęsta, długotrwała piana o białawej (wersje jasne) lub brązowatej (wersje ciemne) barwie. Wysoka zawartość białka z pszenicy pogarsza klarowność tego tradycyjnie niefiltrowanego stylu, ale poziom zmętnienia jest zmienny. Zawieszony osad drożdżowy może przyczyniać się do zmętnienia. Smak: Podobny do aromatu, średnio-wysoka do wysokiej słodowość z wyraźnymi pszenicznymi nutami chlebowo-zbożowymi. Jaśniejsze wersje będa miały bogatą, chlebową, tostową, zbożowo-słodką słodowość, podczas gdy ciemne będą miały głębsze bogactwo chlebowych lub tostowych nut z wyraźnymi produktami reakcji Maillarda i opcjonalnie karmelem. Niski do umiarkowanego bananowy i przyprawowy (goździk, wanilia) charakter drożdżowy. Ciemne wersje mogą mieć nuty ciemnych owoców (śliwki, suszone śliwki, winogrona, rodzynki), szczególnie w miarę starzenia. Lekki charakter czekoladowy (ale nie palony) jest dopuszczalny w ciemniejszych wersjach. Brak nut chmielowych. Niska chmielowa goryczka może dawać wrażenie słodyczy w posmaku ale piwo na ogół ma wytrawny finisz (czasami wzmocniony lekkim alkoholowym charakterem). Wzajemne oddziaływanie między słodem, drożdżami i alkoholem zwiększa złożoność, co często wzmacnia się wraz z wiekiem. Tekstura: Ciało średnio-pełne do pełnego. Typowa jest puszysta lub kremowa tekstura, podobnie jak umiarkowane odczucie rozgrzewania wynikające z wysokiej zawartości alkoholu. Wysycenie umiarkowane do wysokiego. Komentarz: Weissbier o mocy bocka lub doppelbocka. Schneider produkuje także wersję Eisbock (koźlak lodowy, wymrażany). Istnieją wersje jasne i ciemne ale ciemne są bardziej powszechne. Jasne wersje mają mniej bogatą złożoność słodową i często więcej chmielu niż w doppelbocku. Lekko utlenione produkty Maillarda mogą wnosić bogate, intensywne smaki i aromaty, które są często zauważalne w starszych importowanych produktach komercyjnych; świeższe wersje nie będą miały tego charakteru. Dobrze starzejące się przykłady mogą również wnosić delikatne nuty sherry. Historia: Aventinus, najstarszy na świecie pszeniczny doppelbock górnej fermentacji, powstał w 1907 roku w Schneider Weisse Brauhaus w Monachium. Surowce: Stosuje się duży udział słodu pszenicznego (według niemieckiej tradycji warzenia piwa musi wynosić co najmniej 50%, chociaż może zawierać do 70%), pozostała część to słód jęczmienny typu monachijskiego i / lub wiedeńskiego w ciemniejszych wersjach, a reszta to jasny słód pilzneński. Słody kolorowe mogą być dodane w bardzo małych ilościach. Tradycyjne zacieranie dekokcyjne może zapewnić odpowiednią pełnie bez nadmiernej słodyczy. Weizenowe drożdże dają typowy przyprawowy i owocowy charakter. Zbyt ciepła lub zbyt zimna fermentacja spowoduje, że fenole i estry nie będą zbalansowane i mogą wnosić nieprzyjemne nuty. Wybór chmielu jest w zasadzie nieistotny, ale odmiany niemieckie są najbardziej tradycyjne.. Porównanie stylów: Mocniejszy i bogatszy niż Weissbier lub Dunkles Weissbier, ale o podobnym charakterze drożdżowym. Bardziej porównywalny jest do stylu Doppelbock, z jasnymi i ciemnymi wariacjami. Moc może być różna, ale zazwyczaj jest z zakresu Bocka i Doppelbocka. Instrukcja wprowadzająca: Uczestnik musi określić czy jest to wersja jasna (pale) czy ciemna (dark). Parametry: Ekstrakt początkowy: 15,75 - 21,5 Plato (1.064 – 1.090 SG) Goryczka: 15 – 30 IBU Ekstrakt końcowy: 3,75 - 5,5 Plato (1.015 – 1.022 SG) Barwa: 6 – 25 SRM (12 - 50 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 6.5 – 9.0% Komercyjne przykłady: Eisenbahn Weizenbock, Plank Bavarian Dunkler Weizenbock, Penn Weizenbock, Schneider Unser Aventinus; Jasne–Plank Bavarian Heller Weizenbock, Weihenstephaner Vitus
  4. msto

    17A. British Strong Ale

    Dobrze, że nie Balast Dzięki, poprawiłem.
  5. 10B. Dunkles Weissbier Overall Impression: A moderately dark German wheat beer with a distinctive banana-and-clove yeast character, supported by a toasted bread or caramel malt flavor. Highly carbonated and refreshing, with a creamy, fluffy texture and light finish that encourages drinking. Aroma: Moderate phenols (usually clove) and fruity esters (usually banana). The balance and intensity of the phenol and ester components can vary but the best examples are reasonably balanced. Optionally, a low to moderate vanilla character and/or faint bubblegum notes may be present, but should not dominate. Hop aroma ranges from low to none, and may be lightly floral, spicy, or herbal. A light to moderate wheat aroma (which might be perceived as bready, doughy or grainy) may be present and is often accompanied by a caramel, bread crust, or richer malt aroma. The malt aroma may moderate the phenols and esters somewhat. Appearance: Light copper to mahogany brown in color. A very thick, moussy, long-lasting off-white head is characteristic. The high protein content of wheat impairs clarity in this traditionally unfiltered style, although the level of haze is somewhat variable. Suspended yeast sediment can contribute to cloudiness. Flavor: Low to moderately strong banana and clove flavor. The balance and intensity of the phenol and ester components can vary but the best examples are reasonably balanced and fairly prominent. Optionally, a very light to moderate vanilla character and/or faint bubblegum notes can accentuate the banana flavor, sweetness and roundness; neither should be dominant if present. The soft, somewhat bready, doughy, or grainy flavor of wheat is complementary, as is a richer caramel, toast, or bread crust flavor. The malty richness can be low to medium-high, and supports the yeast character. A roasted malt character is inappropriate. A spicy, herbal, or floral hop flavor is very low to none, and hop bitterness is very low to low. Well-rounded, flavorful, often somewhat malty palate with a relatively dry finish. Mouthfeel: Medium-light to medium-full body. The texture of wheat as well as yeast in suspension imparts the sensation of a fluffy, creamy fullness that may progress to a lighter finish, aided by moderate to high carbonation. Effervescent. Comments: The presence of Munich and/or Vienna-type barley malts gives this style a deep, rich barley malt character not found in a weissbier. Often known as dunkelweizen, particularly in the United States. History: Bavaria has a wheat beer brewing traditional hundreds of years old, but the brewing right was reserved for Bavarian royalty until the late 1700s. Old-fashioned Bavarian wheat beer was often dark, as were most beer of the day. Pale weissbier started to become popular in the 1960s, but traditional dark wheat beer remained somewhat of an old person’s drink. Characteristic Ingredients: By German brewing tradition, at least 50% of the grist must be malted wheat, although some versions use up to 70%; the remainder is usually Munich, Vienna, or dark or caramel wheat malts, or Pilsner malt with color malt. A decoction mash is traditional, but infrequently used today. Weizen ale yeasts produce the typical spicy and fruity character, although extreme fermentation temperatures can affect the balance and produce off-flavors. Style Comparison: Reflecting the best yeast and wheat character of a weissbier blended with the malty richness of a Munich dunkel. The banana and clove character is often less apparent than in a weissbier due to the increased maltiness. Vital Statistics: OG: 1.044 – 1.056 FG: 1.010 – 1.014 IBUs: 10 – 18 SRM: 14 – 23 ABV: 4.3 – 5.6% Commercial Examples: Ayinger Ur-Weisse, Ettaler Weissbier Dunkel, Franziskaner Hefe-Weisse Dunkel, Hacker-Pschorr Weisse Dark, Tucher Dunkles Hefe Weizen, Weihenstephaner Hefeweissbier Dunkel ------------------------------------------------------- Ogólne wrażenia: Średnio ciemne niemieckie piwo pszeniczne z charakterystycznym goździkowo-bananowym drożdżowym charakterem, dopełnionym tostową lub waniliową nutą słodową. Mocno wysycone i orzeźwiające o kremowej, puszystej konsystencji i delikatnym finiszu, który zwiększa pijalność. Aromat: Średnie poziom fenoli (zwykle goździk) i estrów (zazwyczaj banan). Balans i intensywność fenoli i estrów może być różny ale w najlepszych przykładach są odpowiednio zbalansowane. Opcjonalnie mogą występować niskie do umiarkowanych nuty waniliowe i/lub słabe nuty gumy balonowej, ale nie powinny dominować. Aromaty chmielowe od niskich do żadnych i mogą być delikatnie kwiatowe, przyprawowe lub ziołowe. Niski do średniego aromat pszenicy (który może być postrzegany jako chlebowy lub zbożowy) może być obecny i często towarzyszy mu karmel, skórka chleba lub bogatszy aromat słodowy. Aromat słodowy może nieco łagodzić fenole i estry. Wygląd: Kolor jasno miedziany do mahoniowego brązu. Charakterystyczna jest bardzo gęsta, długotrwała biała piana. Wysoka zawartość białka w pszenicy pogarsza klarowność tego tradycyjnie niefiltrowanego piwa, ale poziom zmętnienia może być różny. Zawiesina osadu drożdżowego również przyczynia się do zmętnienia. Smak: Nuty bananowe i goździkowe od niskich do średnio wysokich. Balans i intensywność estrów i fenoli może być różny ale w najlepszych przykładach są odpowiednio zbalansowane i wyraźnie wyczuwalne. Opcjonalnie bardzo niski do średniego charakter waniliowy i/lub nuty gumy balonowej mogą zaakcentować smak, słodycz i pełnię banana ale żaden nie powinien dominować jeżeli występuje. Łagodne, nieco chlebowe, ciastowe lub zbożowe nuty pszenicy są dopełnieniem, podobnie jak bogatsze smaki karmelowe, tostowe lub skórki chlebowej. Bogatość słodowa może być od niskiej do średniej i dopełnia drożdżowy charakter. Nuty palonego słodu są nieodpowiednie. Przyprawowy, ziołowy lub kwiatowy aromat chmielowy od bardzo niskiego do żadnego a chmielowa goryczka od bardzo niskiej do niskiej. Bardzo pełne, bogate, często nieco słodowe posmaki o stosunkowo wytrawnym finiszu. Tekstura: Ciało średnio lekkie do średniego. Tekstura pszenicy oraz zawiesiny drożdżowej nadaje odczucie puszystej, kremowej pełni, która może przechodzić w łagodniejszy finisz wspomagany przez średnie do wysokiego wysycenie. Musujące. Komentarz: Obecność słodów jęczmiennych typu monachijskiego i/lub wiedeńskiego nadaje temu stylowi głęboki, bogaty charakter słodu jęczmiennego, który nie występuje w Weissbier. Często znane jako dunkelweizen, szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Historia: Bawaria ma kilkusetletnie tradycje warzenia piwa pszenicznego, ale do końca XVIII wieku prawo warzenia było zarezerwowane jedynie dla bawarskiej rodziny królewskiej. Stare piwa pszeniczne były z reguły ciemne, tak jak większość codziennych piw. Jasny weissbier stał się popularny w latach 60-tych XX wieku, a tradycyjne ciemne piwo pszeniczne stało się niejako napojem osób starszych. Surowce: Zgodnie z niemiecką tradycją warzenia piwa, co najmniej 50% zasypu musi stanowić słód pszeniczny, a niektóre wersje zawierają jej nawet do 70%; pozostały cześć zasypu to zazwyczaj słód monachijski, wiedeński lub czekoladowy lub karmelowy, lub pilzneński z dodatkiem jakiegoś słodu kolorowego. Tradycyjne jest zacieranie dekokcyjne, ale dzisiaj nie jest zbyt często stosowane. Weizenowe drożdże górnej fermentacji produkują typowy przyprawowo-owocowy charakter, chociaż bardzo wysoka temperatura fermentacji może wpłynąć na balans i wprowadzić niepożądane nuty. Porównanie stylów: Odzwierciedlający najlepszy drożdżowo-pszeniczny charakter weissbier zmieszany z słodowym bogactwem Munich Dunkel. Nuty banana i goździka są często mniej widoczna niż w weissbier ze względu na zwiększoną słodowość. Parametry: Ekstrakt początkowy: 11 - 13,75 Plato (1.044 – 1.056 SG) Goryczka: 10 – 18 IBU Ekstrakt końcowy: 2,5 - 3,5 Plato (1.010 – 1.014 SG) Barwa: 14 – 23 SRM (28 - 46 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 4.3 – 5.6% Komercyjne przykłady: Ayinger Ur-Weisse, Ettaler Weissbier Dunkel, Franziskaner Hefe-Weisse Dunkel, Hacker-Pschorr Weisse Dark, Tucher Dunkles Hefe Weizen, Weihenstephaner Hefeweissbier Dunkel
  6. msto

    10A. Weissbier

    10A. Weissbier Overall Impression: A pale, refreshing German wheat beer with high carbonation, dry finish, a fluffy mouthfeel, and a distinctive banana-and-clove yeast character. Aroma: Moderate to strong phenols (usually clove) and fruity esters (typically banana). The balance and intensity of the phenol and ester components can vary but the best examples are reasonably balanced and fairly prominent. The hop character ranges from low to none. A light to moderate wheat aroma (which might be perceived as bready or grainy) may be present but other malt characteristics should not. Optional, but acceptable, aromatics can include a light to moderate vanilla character, and/or a faint bubblegum aroma. None of these optional characteristics should be high or dominant, but often can add to the complexity and balance. Appearance: Pale straw to gold in color. A very thick, moussy, long-lasting white head is characteristic. The high protein content of wheat impairs clarity in an unfiltered beer, although the level of haze is somewhat variable. Flavor: Low to moderately strong banana and clove flavor. The balance and intensity of the phenol and ester components can vary but the best examples are reasonably balanced and fairly prominent. Optionally, a very light to moderate vanilla character and/or faint bubblegum notes can accentuate the banana flavor, sweetness and roundness; neither should be dominant if present. The soft, somewhat bready or grainy flavor of wheat is complementary, as is a slightly grainy-sweet malt character. Hop flavor is very low to none, and hop bitterness is very low to moderately low. Well-rounded, flavorful palate with a relatively dry finish. The perception of sweetness is more due to the absence of hop bitterness than actual residual sweetness; a sweet or heavy finish would significantly impair drinkability. Mouthfeel: Medium-light to medium body; never heavy. Suspended yeast may increase the perception of body. The texture of wheat imparts the sensation of a fluffy, creamy fullness that may progress to a light, spritzy finish aided by high to very high carbonation. Always effervescent. Comments: These are refreshing, fast-maturing beers that are lightly hopped and show a unique banana-and-clove yeast character. These beers often don’t age well and are best enjoyed while young and fresh. The version mit hefe is served with suspended yeast; the krystal version is filtered for excellent clarity. The character of a krystal weizen is generally fruitier and less phenolic than that of the weissbier mit hefe. May be known as hefeweizen, particularly in the United States. History: While Bavaria has a wheat beer tradition dating back hundreds of years, brewing wheat beer used to be a monopoly reserved for Bavarian royalty. Modern weissbier dates from 1872 when Schneider began production. However, pale weissbier only became popular since the 1960s. It is quite popular today, particularly in southern Germany. Characteristic Ingredients: By German brewing tradition, at least 50% of the grist must be malted wheat, although some versions use up to 70%; the remainder is typically Pilsner malt. A decoction mash is traditional, although modern brewers typically don’t follow this practice. Weizen ale yeast produces the typical spicy and fruity character, although high fermentation temperatures can affect the balance and produce off-flavors. Vital Statistics: OG: 1.044 – 1.052 FG: 1.010 – 1.014 IBUs: 8 – 15 SRM: 2 – 6 ABV: 4.3 – 5.6% Commercial Examples: Ayinger Bräu Weisse, Hacker-Pschorr Weisse, Paulaner Hefe-Weizen Naturtrüb, Schneider Weisse Unser Original, Weihenstephaner Hefeweissbier --------------------------------------------------- Ogólne wrażenia: Jasne, orzeźwiające niemieckie piwo pszeniczne o wysokim wysyceniu, wytrawnym finiszu, puszystej teksturze i z charakterystycznym drożdżowym bananowo-goździkowym charakterem. Aromat: średnie do wysokich fenole (zwykle goździk) i estry (zazwyczaj banan). Balans i intensywność fenoli i estrów może być różny ale w najlepszych przykładach są odpowiednio zbalansowane i wyraźnie wyczuwalne. Aromaty chmielowe są od niskich do żadnych. Niski do średniego aromat pszenicy (który może być postrzegany jako chlebowy lub zbożowy) może być obecny ale inne cechy słodowe nie powinny być wyczuwalne. Opcjonalne, ale dopuszczalne związki aromatyczne mogą zawierać lekki lub średni waniliowy charakter i/lub delikatny aromat gumy balonowej. Żadna z tych opcjonalnych cech nie powinna być wysoka lub dominująca, ale często może wpłynąć na złożoność i balans. Wygląd: Kolor jasno słomkowy do złotego. Charakterystyczna jest bardzo gęsta, długotrwała biała piana. Wysoka zawartość białka w pszenicy pogarsza klarowność, ale poziom zmętnienia może być różny. Smak: Nuty bananowe i goździkowe od niskich do średnio wysokich. Balans i intensywność estrów i fenoli może być różny ale w najlepszych przykładach są odpowiednio zbalansowane i wyraźnie wyczuwalne. Opcjonalnie bardzo niski do średniego charakter waniliowy i/lub nuty gumy balonowej mogą zaakcentować smak, słodycz i pełnię banana ale żaden nie powinien dominować jeżeli występuje. Łagodne, nieco chlebowe lub zbożowe nuty pszenicy są dopełnieniem, podobnie jak delikatny słodkawo zbożowy charakter słodowy. Nuty chmielowe od bardzo niskich do żadnych i goryczka chmielowa od bardzo niskiej do średnio niskiej. Bardzo pełne, bogate posmaki o stosunkowo wytrawnym finiszu. Odczucie słodyczy wynika raczej z braku chmielowej goryczy niż rzeczywistej ilości pozostałych cukrów resztkowych; słodki lub ciężki finisz znacznie pogarsza pijalność. Tekstura: Ciało średnio lekkie do średniego, nigdy ciężkie. Zawiesina drożdży może zwiększać odczucie treściwości. Tekstura pszenicy nadaje odczucie puszystej, kremowej pełni, która może przechodzić w lekki, płaski finisz wspomagany przez wysokie do bardzo wysokiego wysycenie. Zawsze musujące. Komentarz: Są to orzeźwiające, szybko dojrzewające piwa, które są lekko chmielone i mają unikalny bananowo-goździkowy charakter drożdżowy. Piwa te zazwyczaj nie starzeją się zbyt dobrze i smakują najlepiej jak są młode i świeże. Wersja mit hefe jest podawana z zawiesiną drożdżową; wersja krystal jest filtrowana w celu uzyskania idealnej klarowności. Charakter krystala jest z reguły bardziej owocowy i mniej fenolowy niż mit hefe. Może być znany pod nazwą hefeweizen, szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Historia: Chociaż Bawaria ma tradycję związane z piwem pszenicznym od setek lat, warzenie jego było monopolem zarezerwowanym dla bawarskiej rodziny królewskiej. Nowoczesny weissbier pochodzi z 1872 roku, kiedy to Schneider rozpoczął produkcję. Jednak blady weissbier stał się popularny dopiero od lat sześćdziesiątych. Jest dziś dość popularny, szczególnie w południowych Niemczech. Współczesne weissbier pochodzi z roku 1872, kiedy produkcję rozpoczął Schneider. Jednak jasny weissbier stał się popularny dopiero w latach 60-tych XX wieku. Jest to dość popularny styl, szczególnie na południu niemiec. Surowce: Zgodnie z niemiecką tradycją warzenia piwa, co najmniej 50% zasypu musi stanowić słód pszeniczny, a niektóre wersje zawierają jej nawet do 70%; pozostały cześć zasypu to zazwyczaj słód pilzneński. Tradycyjne jest zacieranie dekokcyjne, chociaż współczesne browary raczej nie stosują tej praktyki. Weizenowe drożdże górnej fermentacji produkują typowy przyprawowo-owocowy charakter, chociaż zbyt wysoka temperatura fermentacji może wpłynąć na balans i wprowadzić niepożądane nuty. Parametry: Ekstrakt początkowy: 11 - 13 Plato (1.044 – 1.052 SG) Goryczka: 8 – 15 IBU Ekstrakt końcowy: 2,5 - 3,5 Plato (1.010 – 1.014 SG) Barwa: 2 – 6 SRM (4 - 12 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 4.3 – 5.6% Komercyjne przykłady: Ayinger Bräu Weisse, Hacker-Pschorr Weisse, Paulaner Hefe-Weizen Naturtrüb, Schneider Weisse Unser Original, Weihenstephaner Hefeweissbier
  7. msto

    11C. Strong Bitter

    11C. Strong Bitter Overall Impression: An average-strength to moderately-strong British bitter ale. The balance may be fairly even between malt and hops to somewhat bitter. Drinkability is a critical component of the style. A rather broad style that allows for considerable interpretation by the brewer. Aroma: Hop aroma moderately-high to moderately-low, typically with a floral, earthy, resiny, and/or fruity character. Medium to medium-high malt aroma, optionally with a low to moderate caramel component. Medium-low to medium-high fruity esters. Generally no diacetyl, although very low levels are allowed. Appearance: Light amber to deep copper color. Good to brilliant clarity. Low to moderate white to off-white head. A low head is acceptable when carbonation is also low. Flavor: Medium to medium-high bitterness with supporting malt flavors evident. The malt profile is typically bready, biscuity, nutty, or lightly toasty, and optionally has a moderately low to moderate caramel or toffee flavor. Hop flavor moderate to moderately high, typically with a floral, earthy, resiny, and/or fruity character. Hop bitterness and flavor should be noticeable, but should not totally dominate malt flavors. Moderately-low to high fruity esters. Optionally may have low amounts of alcohol. Medium-dry to dry finish. Generally no diacetyl, although very low levels are allowed. Mouthfeel: Medium-light to medium-full body. Low to moderate carbonation, although bottled versions will be higher. Stronger versions may have a slight alcohol warmth but this character should not be too high. Comments: In England today, “ESB” is a Fullers trademark, and no one thinks of it as a generic class of beer. It is a unique (but very well-known) beer that has a very strong, complex malt profile not found in other examples, often leading judges to overly penalize traditional English strong bitters. In America, ESB has been co-opted to describe a malty, bitter, reddish, standard-strength (for the US) British-type ale, and is a popular craft beer style. This may cause some judges to think of US brewpub ESBs as representative of this style. History: See comments in category introduction. Strong bitters can be seen as a higher-gravity version of best bitters (although not necessarily “more premium” since best bitters are traditionally the brewer’s finest product). British pale ales are generally considered a premium, export-strength pale, bitter beer that roughly approximates a strong bitter, although reformulated for bottling (including increasing carbonation levels). While modern British pale ale is considered a bottled bitter, historically the styles were different. Category introduction: The family of British bitters grew out of English pale ales as a draught product in the late 1800s. The use of crystal malts in bitters became more widespread after WWI. Traditionally served very fresh under no pressure (gravity or hand pump only) at cellar temperatures (i.e., “real ale”). Most bottled or kegged versions of UK-produced bitters are often higher-alcohol and more highly carbonated versions of cask products produced for export, and have a different character and balance than their draught counterparts in Britain (often being sweeter and less hoppy than the cask versions). These guidelines reflect the “real ale” version of the style, not the export formulations of commercial products. Several regional variations of bitter exist, ranging from darker, sweeter versions served with nearly no head to brighter, hoppier, paler versions with large foam stands, and everything in between. Judges should not over-emphasize the caramel component of these styles. Exported bitters can be oxidized, which increases caramel-like flavors (as well as more negative flavors). Do not assume that oxidation-derived flavors are traditional or required for the style. Characteristic Ingredients: Pale ale, amber, and/or crystal malts, may use a touch of black malt for color adjustment. May use sugar adjuncts, corn or wheat. English finishing hops are most traditional, but any hops are fair game; if American hops are used, a light touch is required. Characterful British yeast. Burton versions use medium to high sulfate water, which can increase the perception of dryness and add a minerally or sulfury aroma and flavor. Style Comparison: More evident malt and hop flavors than in a special or best bitter, as well as more alcohol. Stronger versions may overlap somewhat with British strong ales, although strong bitters will tend to be paler and more bitter. More malt flavor (particularly caramel) and esters than an American Pale Ale, with different finishing hop character. Vital Statistics: OG: 1.048 – 1.060 FG: 1.010 – 1.016 IBUs: 30 – 50 SRM: 8 – 18 ABV: 4.6 – 6.2% Commercial Examples: Bass Ale, Highland Orkney Blast, Samuel Smith’s Old Brewery Pale Ale, Shepherd Neame Bishop's Finger, Shepherd Neame Spitfire, West Berkshire Dr. Hexter’s Healer, Whitbread Pale Ale, Young’s Ram Rod --------------------- Ogólne wrażenia: Umiarkowanie mocny brytyjski bitter. Balans może być od zrównoważonego pomiędzy słodem i chmielem do nieco bardziej goryczkowego. Pijalność jest krytycznym elementem tego stylu. Dość rozległy styl, który pozwala piwowarowi na szeroką interpretację. Aromat: Aromat chmielowy od średnio wysokiego do średnio niskiego, zazwyczaj o kwiatowym, ziemistym, żywicznym i / lub owocowym charakterze. Aromat słodowy średni do średnio-wysokiego, opcjonalnie z niskimi do umiarkowanych karmelowymi nutami. Estry owocowe od średnio-niskich do średnio-wysokich. Zwykle bez diacetylu, chociaż bardzo niskie poziomy są dozwolone. Wygląd: Kolor od jasno bursztynowego do głębokiej miedzi. Klarowności od dobrej do krystalicznej. Piana od niskiej do umiarkowanej w kolorze od białego do złamanej bieli. Mała piana jest akceptowalna przy niewielkim wysyceniu. Smak: Goryczka od umiarkowanej do średnio wysokiej wraz z wyraźną słodową podbudową. Profil słodowy jest zwykle chlebowy, ciasteczkowy, orzechowy lub lekko opiekany i ewentualnie posiada średnie do średnio niskich nuty karmelowe lub toffi. Smak chmielowy od umiarkowanego do umiarkowanie wysokiego zazwyczaj o ziemistym, żywicznym, owocowym i / lub kwiatowym charakterze. Chmielowa goryczka i smak powinny być zauważalne ale nie mogą całkowicie zdominować nut słodowych. Estry owocowe do umiarkowanie niskich do wysokich. Opcjonalnie może mieć niski poziom nut alkoholowych. Finisz od średnio wytrawnego do wytrawnego. Zwykle bez diacetylu ale bardzo niskie stężenie jest dopuszczalne. Tekstura: Ciało średnio lekkie do umiarkowanie pełnego. Nasycanie dwutlenkiem węgla od niskiego do średniego, chociaż wersje butelkowe mogą mieć wyższe. Mocniejsze wersje mogą mieć lekkie alkoholowe rozgrzewanie, ale nie powinno to być zbyt intensywne. Komentarz: W dzisiejszej Anglii termin “ESB” jest zastrzeżonym znakiem towarowym browaru Fullers i nikt nie myśli o tym jako o klasie piwa. Jest to wyjątkowe (i bardzo znane) piwo o bardzo mocnym, złożonym profilu słodowym niespotykanym w innych przykładach i prowadzi to często do niesłusznego karania (odejmowania punktów lub wytykania wad) w tradycyjnych ESB przez sędziów. W Ameryce ESB zostało opisane jako słodowe, gorzkie, czerwonawe, o standardowej mocy (jak na USA) brytyjskie piwo górnej fermentacji i jest popularnym rzemieślniczym stylem piwa. Może to powodować, że niektórzy sędziowie będą uważać amerykańskie wersje ESB za wyznacznik stylu. Historia: Zobacz komentarz z wprowadzenia do kategorii (poniżej). Mocne bittery mogą być postrzegane jako bardziej ekstraktywne wersje Best Bitter (chociaż niekoniecznie bardziej “premium”, ponieważ Best Bitter tradycyjnie traktowane są jako najlepszy produkt browaru). Brytyjskie piwa typu pale ale są z reguły traktowane jako jasne, mocne i goryczkowe piwa premium, które z grubsza zbliżone są do Strong Bitter, ale przeformułowane pod butelkowanie (włączając zwiększone nagazowanie). Podczas gdy nowoczesne brytyjskie jasne piwo uważane jest za butelkowane, historycznie style były inne. Wprowadzenie do kategorii: Rodzina brytyjskich bitterów wyrosła z jasnych angielskich piw jako produkt pod koniec XIX wieku. Stosowanie słodów Crystal stało się bardziej powszechne po I Wojnie Światowej. Tradycyjnie serwowane bardzo świeże i nie pod ciśnieniem (tylko grawitacyjnie lub z pompy) w temperaturze piwnicy (t.j. ‘real ale’ czyli ‘prawdziwe ale’). Większość wersji w butelkach i kegach było produkowanych na eksport i miało więcej alkoholu, było bardziej wysycone oraz miało innych charakter i balans (często bardziej słodkie i mniej chmielowe) niż odpowiedniki na rynek brytyjski w cask’ach. Niniejsze wytyczne odnoszą się do “real ale” a nie jego odpowiednika produkowanego na eksport. Istnieje kilka regionalnych odmian bitterów, począwszy od ciemniejszych, słodszych wersji serwowanych niemal bez piany do jaśniejszych, bardziej chmielowych z dużą, gęstą pianą. Sędziowie nie powinni nadmiernie przeceniać karmelowych składników w tym stylu. Eksportowe bittery mogą być utlenione, co podnosi karmelowość (jak również bardziej negatywne nuty). Nie zakładaj, że aromaty pochodzące z oksydacji są tradycyjne lub wymagane w danym stylu. Surowce: Słód pale ale, amber lub crystal. Można użyć odrobinę ciemnego słodu do przyciemnienia koloru. Można użyć dodatku cukru, kukurydzy lub pszenicy. Angielskie odmiany chmielu na aromat są najbardziej tradycyjne, ale każdy chmiel będzie dobry. W przypadku amerykańskich odmian wymagana jest niewielka ilości. Charakterystyczne brytyjskie drożdże. W wersjach Burton stosuje się wodę o średniej i wysokiej zawartości siarczanu, która może zwiększyć odczucie wytrawności i dodać aromaty lub smaki o charakterze mineralnym lub siarkowym. Porównanie stylów: Bardziej słodowe i chmielowe niż Special i Best Bitter oraz bardziej alkoholowe. Mocniejsze wersje mogą pokrywać się z brytyjskim Strong Ale, chociaż Strong Bitter będzie jaśniejsze i bardziej goryczkowe. Bardziej słodowe (szczególnie karmel) i estrowe niż American Pale Ale, z innym aromatem chmielowym. Parametry: Ekstrakt początkowy: 12 - 14,75 Plato (1.048 – 1.060 SG) Goryczka: 30 – 50 IBU Ekstrakt końcowy: 2,5 - 4 Plato (1.010 – 1.016 SG) Barwa: 8 – 18 SRM (16 - 36 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 4,6 – 6,2% Komercyjne przykłady: Bass Ale, Highland Orkney Blast, Samuel Smith’s Old Brewery Pale Ale, Shepherd Neame Bishop's Finger, Shepherd Neame Spitfire, West Berkshire Dr. Hexter’s Healer, Whitbread Pale Ale, Young’s Ram Rod
  8. msto

    11B. Best Bitter

    11B. Best Bitter Overall Impression: A flavorful, yet refreshing, session beer. Some examples can be more malt balanced, but this should not override the overall bitter impression. Drinkability is a critical component of the style. Aroma: Low to moderate malt aroma, often (but not always) with a low to medium-low caramel quality. Bready, biscuit, or lightly toasty malt complexity is common. Mild to moderate fruitiness. Hop aroma can range from moderate to none, typically with a floral, earthy, resiny, and/or fruity character. Generally no diacetyl, although very low levels are allowed. Appearance: Pale amber to medium copper color. Good to brilliant clarity. Low to moderate white to off-white head. May have very little head due to low carbonation. Flavor: Medium to moderately high bitterness. Moderately low to moderately high fruity esters. Moderate to low hop flavor, typically with an earthy, resiny, fruity, and/or floral character. Low to medium maltiness with a dry finish. The malt profile is typically bready, biscuity, or lightly toasty. Low to moderate caramel or toffee flavors are optional. Balance is often decidedly bitter, although the bitterness should not completely overpower the malt flavor, esters and hop flavor. Generally no diacetyl, although very low levels are allowed. Mouthfeel: Medium-light to medium body. Low carbonation, although bottled examples can have moderate carbonation. Comments: More evident malt flavor than in an ordinary bitter, this is a stronger, session-strength ale. History: See comments in category introduction. The family of British bitters grew out of English pale ales as a draught product in the late 1800s. The use of crystal malts in bitters became more widespread after WWI. Traditionally served very fresh under no pressure (gravity or hand pump only) at cellar temperatures (i.e., “real ale”). Most bottled or kegged versions of UK-produced bitters are often higher-alcohol and more highly carbonated versions of cask products produced for export, and have a different character and balance than their draught counterparts in Britain (often being sweeter and less hoppy than the cask versions). These guidelines reflect the “real ale” version of the style, not the export formulations of commercial products. Several regional variations of bitter exist, ranging from darker, sweeter versions served with nearly no head to brighter, hoppier, paler versions with large foam stands, and everything in between. Judges should not over-emphasize the caramel component of these styles. Exported bitters can be oxidized, which increases caramel-like flavors (as well as more negative flavors). Do not assume that oxidation-derived flavors are traditional or required for the style. Characteristic Ingredients: Pale ale, amber, and/or crystal malts. May use a touch of dark malt for color adjustment. May use sugar adjuncts, corn or wheat. English finishing hops are most traditional, but any hops are fair game; if American hops are used, a light touch is required. Characterful British yeast. Style Comparison: More alcohol than an ordinary bitter, and often using higher-quality ingredients. Less alcohol than a strong bitter. More caramel or base malt character and color than a British Golden Ale. Emphasis is on the bittering hop addition as opposed to the aggressive middle and late hopping seen in American ales. Vital Statistics: OG: 1.040 – 1.048 FG: 1.008 – 1.012 IBUs: 25 – 40 SRM: 8 – 16 ABV: 3.8 – 4.6% Commercial Examples: Adnams SSB, Coniston Bluebird Bitter, Fuller's London Pride, Harvey’s Sussex Best Bitter, Shepherd Neame Master Brew Kentish Ale, Timothy Taylor Landlord, Young’s Special ---------------------- Ogólne wrażenia: Bogate w smaku, orzeźwiające, sesyjne piwo. Niektóre przykłady mogą mieć balans bardziej słodowy, ale nie powinien on przysłaniać ogólnego goryczkowego wrażenia. Pijalność jest krytycznym elementem tego stylu. Aromat: niski do umiarkowanego aromat słodowy, często (ale nie zawsze) z niskimi do umiarkowanie niskimi karmelowymi właściwościami. Chlebowa, ciasteczkowa lub lekko tostowa złożoność słodowa jest powszechna. Owocowość od łagodnej do umiarkowanej. Aromat chmielowy może być w zakresie od umiarkowanego do żadnego, zazwyczaj o kwiatowym, ziemistym, żywicznym i / lub owocowym charakterze. Zwykle bez diacetylu, chociaż bardzo niskie poziomy są dozwolone. Wygląd: Kolor od jasno bursztynowego do umiarkowanie miedzianego. Klarowności od dobrej do krystalicznej. Piana od niskiej do umiarkowanej w kolorze od białego do złamanej bieli. Może mieć bardzo niską czapę piany ze względu na niskie wysycenie. Smak: Goryczka od średniej do umiarkowanie wysokiej. Estry owocowe od umiarkowanie niskich do umiarkowanie wysokich. Nuty chmielowe od niskich do umiarkowanych zazwyczaj o ziemistym, żywicznym, owocowym i / lub kwiatowym charakterze. Słodowości niska do średniej o wytrawnym finiszu. Profil słodu jest zwykle chlebowy, ciasteczkowy lub lekko opiekany. Niskie do umiarkowanych nuty karmelu lub toffi są opcjonalne. Balans jest najczęściej zdecydowanie gorzki, ale goryczka nie powinna całkowicie przykryć słodowości, estrów i nut chmielowych. Zwykle bez diacetylu ale bardzo niskie stężenie jest dopuszczalne. Tekstura: Ciało średnio lekkie do umiarkowanego. Niskie nasycanie dwutlenkiem węgla, chociaż przykłady butelkowane mogą mieć umiarkowane wysycenie. Komentarz: Bardziej wyraźny smak słodowy niż w Ordinary Bitter, jest to mocniejsze, bardzo sesyjne piwo górnej fermentacji. Historia: Zobacz komentarz z wprowadzenia do kategorii. (poniżej) Rodzina brytyjskich bitterów wyrosła z jasnych angielskich piw jako produkt pod koniec XIX wieku. Stosowanie słodów Crystal stało się bardziej powszechne po I Wojnie Światowej. Tradycyjnie serwowane bardzo świeże i nie pod ciśnieniem (tylko grawitacyjnie lub z pompy) w temperaturze piwnicy (t.j. ‘real ale’ czyli ‘prawdziwe ale’). Większość wersji w butelkach i kegach było produkowanych na eksport i miało więcej alkoholu, było bardziej wysycone oraz miało innych charakter i balans (często bardziej słodkie i mniej chmielowe) niż odpowiedniki na rynek brytyjski w cask’ach. Niniejsze wytyczne odnoszą się do “real ale” a nie jego odpowiednika produkowanego na eksport. Istnieje kilka regionalnych odmian bitterów, począwszy od ciemniejszych, słodszych wersji serwowanych niemal bez piany do jaśniejszych, bardziej chmielowych z dużą, gęstą pianą. Sędziowie nie powinni nadmiernie przeceniać karmelowych składników w tym stylu. Eksportowe bittery mogą być utlenione, co podnosi karmelowość (jak również bardziej negatywne nuty). Nie zakładaj, że aromaty pochodzące z oksydacji są tradycyjne lub wymagane w danym stylu. Surowce: Słód pale ale, amber lub crystal. Można użyć odrobinę ciemnego słodu do przyciemnienia koloru. Można użyć dodatku cukru, kukurydzy lub pszenicy. Angielskie odmiany chmielu na aromat są najbardziej tradycyjne, ale każdy chmiel będzie dobry. W przypadku amerykańskich odmian wymagana jest niewielka ilości. Charakterystyczne brytyjskie drożdże. Porównanie stylów: Więcej alkoholu niż w Ordinary Bitter i często z użyciem surowców wyższej jakości. Mniej alkoholu niż w Strong Bitter. Więcej karmelu lub charakteru i koloru słodu bazowego niż British Golden Ale. Największy nacisk kładziony jest na chmielenie na goryczkę, w przeciwieństwie do solidnego chmielenia na smak i aromat w amerykańskich ales. Parametry: Ekstrakt początkowy: 10 - 12 Plato (1.040 – 1.048 SG) Goryczka: 25 – 40 IBU Ekstrakt końcowy: 2 - 3 Plato (1.008 – 1.012 SG) Barwa: 8 – 16 SRM (16 - 32 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 3,8 – 4,6% Komercyjne przykłady: Adnams SSB, Coniston Bluebird Bitter, Fuller's London Pride, Harvey’s Sussex Best Bitter, Shepherd Neame Master Brew Kentish Ale, Timothy Taylor Landlord, Young’s Special
  9. msto

    11A. Ordinary Bitter

    11A. Ordinary Bitter Overall Impression: Low gravity, low alcohol levels, and low carbonation make this an easy-drinking session beer. The malt profile can vary in flavor and intensity, but should never override the overall bitter impression. Drinkability is a critical component of the style Aroma: Low to moderate malt aroma, often (but not always) with a light caramel quality. Bready, biscuity, or lightly toasty malt complexity is common. Mild to moderate fruitiness. Hop aroma can range from moderate to none, typically with a floral, earthy, resiny, and/or fruity character. Generally no diacetyl, although very low levels are allowed. Appearance: Pale amber to light copper color. Good to brilliant clarity. Low to moderate white to off-white head. May have very little head due to low carbonation. Flavor: Medium to moderately high bitterness. Moderately low to moderately high fruity esters. Moderate to low hop flavor, typically with an earthy, resiny, fruity, and/or floral character. Low to medium maltiness with a dry finish. The malt profile is typically bready, biscuity, or lightly toasty. Low to moderate caramel or toffee flavors are optional. Balance is often decidedly bitter, although the bitterness should not completely overpower the malt flavor, esters and hop flavor. Generally no diacetyl, although very low levels are allowed. Mouthfeel: Light to medium-light body. Low carbonation, although bottled examples can have moderate carbonation. Comments: The lowest gravity member of the British Bitter family, typically known to consumers simply as “bitter” (although brewers tend to refer to it as Ordinary Bitter to distinguish it from other members of the family). History: See comments in category introduction. The family of British bitters grew out of English pale ales as a draught product in the late 1800s. The use of crystal malts in bitters became more widespread after WWI. Traditionally served very fresh under no pressure (gravity or hand pump only) at cellar temperatures (i.e., “real ale”). Most bottled or kegged versions of UK-produced bitters are often higher-alcohol and more highly carbonated versions of cask products produced for export, and have a different character and balance than their draught counterparts in Britain (often being sweeter and less hoppy than the cask versions). These guidelines reflect the “real ale” version of the style, not the export formulations of commercial products. Several regional variations of bitter exist, ranging from darker, sweeter versions served with nearly no head to brighter, hoppier, paler versions with large foam stands, and everything in between. Judges should not over-emphasize the caramel component of these styles. Exported bitters can be oxidized, which increases caramel-like flavors (as well as more negative flavors). Do not assume that oxidation-derived flavors are traditional or required for the style. Characteristic Ingredients: Pale ale, amber, and/or crystal malts. May use a touch of dark malt for color adjustment. May use sugar adjuncts, corn, or wheat. English finishing hops are most traditional, but any hops are fair game; if American hops are used, a light touch is required. Characterful British yeast. Style Comparison: Some modern variants are brewed exclusively with pale malt and are known as golden ales, summer ales, or golden bitters. Emphasis is on the bittering hop addition as opposed to the aggressive middle and late hopping seen in American ales. Vital Statistics: OG: 1.030 – 1.039 FG: 1.007 – 1.011 IBUs: 25 – 35 SRM: 8 – 14 ABV: 3.2 – 3.8% Commercial Examples: Adnams Southwold Bitter, Brains Bitter, Fuller's Chiswick Bitter, Greene King IPA, Tetley’s Original Bitter, Young's Bitter ------------------------------------------------------ Ogólne wrażenia: Niski ekstrakt, niski poziom alkoholu oraz niskie wysycenie sprawiają, że jest to łatwe do picia, sesyjne piwo. Profil słodowy może mieć różny smak i intensywność ale nigdy nie powinien przysłaniać ogólnego goryczkowego wrażenia. Pijalność jest krytycznym elementem tego stylu. Aromat: niski do umiarkowanego aromat słodowy z często (ale nie zawsze) karmelowymi właściwościami. Chlebowa, ciasteczkowa lub lekko tostowa złożoność słodowa jest powszechna. Owocowość od łagodnej do umiarkowanej. Aromat chmielowy może być w zakresie od umiarkowanego do żadnego, zazwyczaj o kwiatowym, ziemistym, żywicznym i / lub owocowym charakterze. Zwykle bez diacetylu, chociaż bardzo niskie poziomy są dozwolone. Wygląd: Kolor od jasno bursztynowego do jasno miedzianego. Klarowności od dobrej do krystalicznej. Piana od niskiej do umiarkowanej w kolorze od białego do złamanej bieli. Może mieć bardzo niską czapę piany ze względu na niskie wysycenie. Smak: Goryczka od średniej do umiarkowanie wysokiej. Estry owocowe do umiarkowanie niskich do umiarkowanie wysokich. Nuty chmielowe od niskich do umiarkowanych zazwyczaj o ziemistym, żywicznym, owocowym i / lub kwiatowym charakterze. Słodowości niska do średniej o wytrawnym finiszu. Profil słodu jest zwykle chlebowy, ciasteczkowy lub lekko opiekany. Niskie do umiarkowanych nuty karmelu lub toffi są opcjonalne. Balans jest najczęściej zdecydowanie gorzki, ale goryczka nie powinna całkowicie przykryć słodowości, estrów i nut chmielowych. Zwykle bez diacetylu ale bardzo niskie stężenie jest dopuszczalne. Tekstura: Ciało lekkie do średnio lekkiego. Niskie nasycanie dwutlenkiem węgla, chociaż przykłady butelkowane mogą mieć wysycenie na poziomie umiarkowanym. Komentarz: Najmniej ekstraktywny członek rodziny brytyjskich bitterów, zwykle znany konsumentom po prostu jako ‘bitter’ (chociaż piwowarzy określają go jako Ordinary Bitter, żeby odróżnić go od innych członków rodziny). Historia: Zobacz komentarz z wprowadzenia do kategorii. (poniżej) Rodzina brytyjskich bitterów wyrosła z jasnych angielskich piw jako produkt pod koniec XIX wieku. Stosowanie słodów Crystal stało się bardziej powszechne po I Wojnie Światowej. Tradycyjnie serwowane bardzo świeże i nie pod ciśnieniem (tylko grawitacyjnie lub z pompy) w temperaturze piwnicy (t.j. ‘real ale’ czyli ‘prawdziwe ale’). Większość wersji w butelkach i kegach było produkowanych na eksport i miało więcej alkoholu, było bardziej wysycone oraz miało innych charakter i balans (często bardziej słodkie i mniej chmielowe) niż odpowiedniki na rynek brytyjski w cask’ach. Niniejsze wytyczne odnoszą się do “real ale” a nie jego odpowiednika produkowanego na eksport. Istnieje kilka regionalnych odmian bitterów, począwszy od ciemniejszych, słodszych wersji serwowanych niemal bez piany do jaśniejszych, bardziej chmielowych z dużą, gęstą pianą. Sędziowie nie powinni nadmiernie przeceniać karmelowych składników w tym stylu. Eksportowe bittery mogą być utlenione, co podnosi karmelowość (jak również bardziej negatywne nuty). Nie zakładaj, że aromaty pochodzące z oksydacji są tradycyjne lub wymagane w danym stylu. Surowce: Słód pale ale, amber lub crystal. Można użyć odrobinę ciemnego słodu do przyciemnienia koloru. Można użyć dodatku cukru, kukurydzy lub pszenicy. Angielskie odmiany chmielu na aromat są najbardziej tradycyjne, ale każdy chmiel będzie dobry. W przypadku amerykańskich odmian wymagana jest niewielka ilości. Charakterystyczne brytyjskie drożdże. Porównanie stylów: Niektóre nowoczesne warianty są warzone wyłącznie z jasnego słodu i znane są jako Golden Ale, Summer Ale lub Golden bitter. Największy nacisk kładziony jest na chmielenie na goryczkę, w przeciwieństwie do solidnego chmielenia na smak i aromat w amerykańskich ales. Parametry: Ekstrakt początkowy: 7,5 - 9,75 Plato (1.030 – 1.039 SG) Goryczka: 25 – 35 IBU Ekstrakt końcowy: 1,75 - 2,75 Plato (1.007 – 1.011 SG) Barwa: 8 – 14 SRM (16 - 28 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 3,2 – 3,8% Komercyjne przykłady: Adnams Southwold Bitter, Brains Bitter, Fuller's Chiswick Bitter, Greene King IPA, Tetley’s Original Bitter, Young's Bitter
  10. Historical Beer: Kentucky Common Overall Impression: A darker-colored, light-flavored, malt-accented beer with a dry finish and interesting character malt flavors. Refreshing due to its high carbonation and mild flavors, and highly sessionable due to being served very fresh and with restrained alcohol levels. Aroma: Low to medium grainy, corn-like or sweet maltiness with a low toast, biscuity-grainy, bready, or caramel malt accent. Medium to moderately-low hop aroma, usually floral or spicy in character. Clean fermentation character, with possible faint berry ester. Low levels of DMS are acceptable. No sourness. Malt-forward in the balance. Appearance: Amber-orange to light brown in color. Typically clear, but may have some light haze due to limited conditioning. Foam stand may not be long lasting, and is usually white to beige in color. Flavor: Moderate grainy-sweet maltiness with low to medium-low caramel, toffee, bready, and/or biscuity notes. Generally light palate flavors typical of adjunct beers; a low grainy, corn-like sweetness is common. Medium to low floral or spicy hop flavor. Medium to low hop bitterness, which should neither be coarse nor have a harsh aftertaste. May exhibit light fruitiness. Balance in the finish is towards the malt. May have a lightly flinty or minerally-sulfate flavor in the finish. The finish is fairly dry, including the contributions of roasted grains and minerals. No sourness. Mouthfeel: Medium to medium-light body with a relatively soft mouthfeel. Highly carbonated. Can have a creamy texture. Comments: Modern characterizations of the style often mention a lactic sourness or sour mashing, but extensive brewing records from the larger breweries at the turn of the century have no indication of long acid rests, sour mashing, or extensive conditioning. This is likely a modern homebrewer invention, based on the supposition that since indigenous Bourbon distillers used a sour mash, beer brewers must also have used this process. No contemporaneous records indicate sour mashing or that the beer had a sour profile; rather the opposite, that the beer was brewed as an inexpensive, present-use ale. Enter soured versions in American Wild Ale. History: A true American original style, Kentucky Common was almost exclusively produced and sold around the Louisville Kentucky metropolitan area from some time after the Civil War up to Prohibition. Its hallmark was that it was inexpensive and quickly produced, typically 6 to 8 days from mash to delivery. The beer was racked into barrels while actively fermenting (1.020 – 1.022) and tightly bunged to allow carbonation in the saloon cellar. There is some speculation that it was a variant of the lighter common or cream ale produced throughout much of the East prior to the Civil War and that the darker grains were added by the mostly Germanic brewers to help acidify the typical carbonate water of the Louisville area, or that they had a preference for darker colored beers. Up until the late 19th century, Kentucky Common was not brewed in the summer months unless cellars, usually used for malting, were used for fermentation. With the advent of ice machines, the larger breweries were able to brew year round. In the period from 1900 to prohibition, about 75% of the beer sold in the Louisville area was Kentucky Common. With prohibition, the style died completely as the few larger breweries that survived were almost exclusively lager producers. Characteristic Ingredients: Six-row barley malt was used with 35% corn grits to dilute the excessive protein levels along with 1 to 2% each caramel and black malt. Native American hops, usually about .2 pounds per barrel of Western hops for bittering and a similar amount of New York hops (such as Clusters) for flavor (15 minutes prior to knock out). Imported continental Saazer-type hops (.1 pounds per barrel) were added at knock out for aroma. Water in the Louisville area was typically moderate to high in carbonates. Mash water was often pre-boiled to precipitate the carbonate and Gypsum was commonly added. Considering the time from mash in to kegging for delivery was typically 6 to 8 days, clearly aggressive top-fermenting yeasts was used. Style Comparison: Like a darker-colored cream ale emphasizing corn, but with some light character malt flavor. Malt flavors and balance are probably closest to modern adjunct-driven international amber or dark lagers, Irish red ales, or Belgian pale ales. Vital Statistics: OG: 1.044 – 1.055 FG: 1.010 – 1.018 IBUs: 15 – 30 SRM: 11 – 20 ABV: 4.0 – 5.5% Commercial Examples: Apocalypse Brew Works Ortel’s 1912 ------------------------------------------- Ogólne wrażenia: Ciemne, o delikatnym smaku, słodowe piwo z wytrawnym finiszem i ciekawym słodowym charakterem. Orzeźwiające ze względu na wysokie nasycenie i łagodne nuty oraz mocno pijalne dzięki temu, że jest serwowane bardzo świeże i ma umiarkowany poziom alkoholu. Aromat: Niska do umiarkowanej słodowość zbożowa, kukurydziana lub słodkawa z lekkim akcentem tostowym, ciasteczkowym lub karmelowym. Aromat chmielowy od umiarkowanie-niskiego do średniego, zazwyczaj kwiatowy lub przyprawowy/korzenny. Czysty charakter fermentacji z możliwymi delikatnymi estrami jagodowymi. Niski poziom DMSu jest akceptowany. Brak kwaśności. Balans słodowy. Wygląd: Barwa od bursztynowo-pomarańczowej do brązowej. Zwykle klarowne, ale może mieć lekkie zamglenie spowodowane ograniczonym kondycjonowaniem. Piana od białej do beżowej i może nie być zbyt trwała. Smak: Umiarkowana zbożowo-słodka słodowość z niskimi do umiarkowanie-niskimi nutami karmelowymi, toffi, chlebowym i/lub ciasteczkowymi. Zazwyczaj lekkie posmaki typowe dla użytych dodatków, lekka zbożowość, smaki kukurydziane lub słodkość są powszechne. Średnie do niskich kwiatowe lub przyprawowe nuty chmielowe. Goryczka chmielowa od średniej do niskiej i nie powinna być ani szorstka ani pozostawiać ostrych posmaków na podniebieniu. Może być lekko owocowy. Balans na finiszu jest słodowy i może mieć lekko krzemienny lub siarczanowy posmak. Finisz jest dość wytrawny, włączając w to udział prażonego ziarna i minerałów. Brak kwasowości. Tekstura: Treściwość od umiarkowanej do średnio-lekkiej ze stosunkowo łagodnym odczuciem w ustach. Wysokie wysycenie. Tekstura może być kremowa. Komentarz: Współczesne charakterystyki tego stylu często wspominają o kwasie mlekowym lub zakwaszaniu zacieru, ale obszerne archiwa piwowarskie z większych browarów na przełomie wieków nie wspominają nic o długich przerwach zakwaszających, zakwaszaniu zacieru lub wydłużonym leżakowaniu. Jest to prawdopodobnie wymysł piwowarów domowych, oparty na hipotezie, że skoro rodzime destylarnie Bourbonu używały zakwaszonego zacieru, to browary również stosowały ten proces. Żadne zapisy z tamtego czasu nie wskazują jednak na zakwaszanie zacieru lub że piwo miało kwaśny profil, wręcz przeciwnie, piwo było warzone jako niedrogie piwo do powszechnego spożywania. Kwaśne wersje powinny być traktowane jako American Wild Ale. Historia: Prawdziwy, oryginalny amerykański styl, Kentucky Common był prawie wyłącznie produkowany i sprzedawany na obszarze metropolii Louisville Kentucky od czasów po Wojnie Secesyjnej aż do Prohibicji. Jego cechą charakterystyczną było to, że było niedrogie i szybko produkowane, zazwyczaj 6-8 dni od zacierania do dostawy. Piwo było zlewane do beczek jeszcze podczas aktywnej fermentacji (5 - 5,5 Plato) i szczelnie zakorkowywane aby umożliwić nagazowania w piwnicy szynku. Istnieją pewne spekulacje, że był to lżejszy wariant Common lub Cream Ale produkowanych na znacznej części wschodu przed Wojną Secesyjną oraz że ciemniejsze słody zostały dodane głównie przez browary pochodzenia niemieckiego aby wspomóc zakwaszenie typowo węglanowej wody z obszaru Louisville, lub że po prostu preferowali ciemniejsze piwa. Do końca XIX wieku Kentucky Common nie był warzony w miesiącach letnich, chyba że piwnice, które były główne stosowane do słodowania, użyte zostały do fermentacji. Wraz z nadejściem maszyn do lodu większe browary były w stanie warzyc przez cały rok. W okresie od roku 1900 do prohibicji około 75% piwa sprzedawanego w rejonie Louisville to było Kentucky Common. Za sprawą prohibicji styl całkowicie zanikł, ponieważ kilka większych browarów, którym udało się przetrwać zajmowało się produkcją wyłącznie lagerów. Surowce: Używany był słód jęczmienny 6-cio rzędowy z 35% dodatkiem grysu kukurydzianego w celu zredukowania nadmiernego poziomu białek oraz po 1-2% słodów karmelowych i ciemnych. Chmiele amerykańskiego pochodzenia, zwykle około 2 funtów na baryłkę chmielu z zachodu na goryczkę i podobna ilość nowojorskiego chmielu (np Clusters) na smak (ok 15 min. przed końcem gotowania). Importowany chmiel kontynentalny typu Saaz (1 funt na baryłkę) był dodawany na aromat na koniec gotowania. Woda w obszarze Louisville była zwykle bogata w węglany. Wodę do zacierana zwykle gotowano aby wytrącić węglany i powszechnie dodawany był gips. Biorąc pod uwagę, że czas od zacierania do kegowania wynosił zaledwie 6-8 dni, stosowano bardzo agresywne drożdże górnej fermentacji. Porównanie stylów: Jak ciemne Cream Ale podkreślające kukurydzę, ale z lekkim słodowym charakterem. Nuty słodowe oraz balans są prawdopodobnie najbardziej zbliżone do dzisiejszych, wspomaganych przez dodatki, międzynarodowych bursztynowych lub ciemnych lagerów, Irish Red Ale lub Belgian Pale Ale. Parametry: Ekstrakt początkowy: 11 - 13,5 Plato (1.044 – 1.055 SG) Ekstrakt końcowy: 2,5 - 4,5 Plato (1.010 – 1.018 SG) Goryczka: 15 – 30 IBU Barwa: 11 – 20 SRM (22 - 40 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 4.0 – 5.5% Komercyjne przykłady: Apocalypse Brew Works Ortel’s 1912
  11. msto

    Fermentacja Stouta S-04 stanęła

    Czym mierzysz ekstrakt? Jaki schemat zacierania? 19 dni w tej temperaturze to już raczej masz po fermentacji przy takim balingu.
  12. msto

    12C. English IPA

    Uwagi proszę zgłaszać w osobnym wątku: To jest zacytowane bezpośrednio z BJCP, nie zmieniamy opisów tylko je tłumaczymy.
  13. 1D. American Wheat Beer Overall Impression: Refreshing wheat beers that can display more hop character and less yeast character than their German cousins. A clean fermentation character allows bready, doughy, or grainy wheat flavors to be complemented by hop flavor and bitterness rather than yeast qualities. Aroma: Low to moderate grainy, bready, or doughy wheat character. A light to moderate malty sweetness is acceptable. Esters can be moderate to none, although should reflect relatively neutral yeast strains; banana is inappropriate. Hop aroma may be low to moderate, and can have a citrusy, spicy, floral, or fruity character. No clove phenols. Appearance: Usually pale yellow to gold. Clarity may range from brilliant to hazy with yeast approximating the German weissbier style of beer. Big, long-lasting white head. Flavor: Light to moderately-strong bready, doughy, or grainy wheat flavor, which can linger into the finish. May have a moderate malty sweetness or finish quite dry. Low to moderate hop bitterness, which sometimes lasts into the finish. Balance is usually even, but may be slightly bitter. Low to moderate hop flavor (citrusy, spicy, floral, or fruity). Esters can be moderate to none, but should not include banana. No clove phenols. May have a slightly crisp finish. Mouthfeel: Medium-light to medium body. Medium-high to high carbonation. Slight creaminess is optional; wheat beers sometimes have a soft, ‘fluffy’ impression. Comments: Different variations exist, from an easy-drinking fairly sweet beer to a dry, aggressively-hopped beer with a strong wheat flavor. American rye beers should be entered in the Alternative Fermentables specialty category. History: An American craft beer adaptation of the German weissbier style using a cleaner yeast and more hops, first widely popularized by Widmer in the mid-1980s. Characteristic Ingredients: Clean American ale or lager yeast (German weissbier yeast is inappropriate). Large proportion of wheat malt (often 30–50%, which is lower than is typical in German weissbiers). American, German, or New World hops are typical. Style Comparison: More hop character and less yeast character than German weissbier. Never with the banana and clove character of German weissbier. Generally can have the same range and balance as Blonde Ales, but with a wheat character as the primary malt flavor. Vital Statistics: OG: 1.040 – 1.055 FG: 1.008 – 1.013 IBUs: 15 – 30 SRM: 3 – 6 ABV: 4.0 – 5.5% Commercial Examples: Bell’s Oberon, Boulevard Unfiltered Wheat Beer, Goose Island 312 Urban Wheat Ale, Widmer Hefeweizen -------------------------------------------------------- Ogólne wrażenia: Orzeźwiające piwo pszeniczne, które może wykazywać więcej charakteru chmielowego i mniej drożdżowego niż jego niemieccy kuzyni. Czysty fermentacyjny charakter pomaga uzupełnić nuty chlebowe, ciasteczkowe i zbożowe, nutami chmielowymi i goryczką zamiast cechami drożdżowymi. Aromat: Niski do umiarkowanego ziarnisty, chlebowy lub pszeniczny charakter. Dopuszczalna jest lekka lub umiarkowana słodowa słodkość. Estry mogą być umiarkowane do żadnych, chociaż powinny odzwierciedlać względnie neutralne szczepy drożdży, banan jest niewłaściwy. Aromat chmielowy może być od niskiego do umiarkowanego i może mieć cytrusowy, korzenny, kwiatowy lub owocowy charakter. Bez goździkowych fenoli. Wygląd: Zwykle jasno żółty do złotego. Klarowność może wahać się od kryształowej do mętnej z drożdżami zbliżonymi do niemieckiego stylu weissbier. Duża, długotrwała biała głowa. Smak: Lekki do umiarkowanie mocnego, chlebowy, ciasteczkowy lub pszeniczny posmak, który może pozostawać do finiszu. Może mieć umiarkowaną słodową słodkość lub całkiem wytrawny finisz. Goryczka chmielowa od niskiej do umiarkowanej, która czasami utrzymuje się do finiszu. Balans jest zwykle zrównoważony, ale może być lekko w stronę goryczy. Nuty chmielowe od niskich do umiarkowanych (cytrusowe, korzenne, kwiatowe lub owocowe). Estry mogą być umiarkowane lub żadne, ale nie powinny zawierać bananów. Bez goździkowych fenoli. Może mieć lekko rześki finisz. Tekstura: Treściwość lekka do średniej. Wysycenie umiarkowanie-wysokie do wysokiego. Lekka kremowość jest opcjonalna, piwo pszeniczne daje czasami miękkie, "puszyste" wrażenie. Komentarz: Istnieją różne warianty od pijalnego i słodkiego do wytrawnego, agresywnie chmielonego i z mocnym pszenicznym akcentem. Amerykańskie piwa żytnie powinny być wprowadzane do specjalnej kategorii 31. Alternative Fermentables beers (piwa z alternatywnymi surowacami fermentującymi). Historia: Amerykańska, rzemieślnicza adaptacja niemieckiego weissbiera z użyciem czystszych szczepów drożdży i większej ilości chmielu. Po raz pierwszy szeroko rozpowszechniona przez browar Widmer w połowie lat osiemdziesiątych. Surowce: Czyste, amerykańskie drożdże górnej fermentacji lub lagerowe (niemieckie drożdże do weissbiera są nieodpowiednie). Duża część słodu pszenicznego (często 30-50% w zasypie, czyli mniej niż jest to typowe w niemieckich weissbierach). Chmiele amerykańskie, niemieckie lub nowofalowe są typowe. Porównanie stylów: Bardziej chmielowy i mniej drożdżowy charakter niż niemiecki weissbier. Nigdy bananowym i goździkowym charakterem niemieckiego weissbier. Zasadniczo może mieć taki sam zakres i balans jak w przypadku Blonde Ale, ale z charakterem pszenicy jako główną nutą słodową. Parametry: Ekstrakt początkowy: 10 - 13,5 Plato (1.040 – 1.055 SG) Ekstrakt końcowy: 2 - 3,25 Plato (1.008 – 1.013 SG) Goryczka: 15 – 30 IBU Barwa: 3 – 6 SRM (6 - 12 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 4.0 – 5.5% Komercyjne przykłady: Bell’s Oberon, Boulevard Unfiltered Wheat Beer, Goose Island 312 Urban Wheat Ale, Widmer Hefeweizen
  14. msto

    01C. Cream Ale

    1C. Cream Ale Overall Impression: A clean, well-attenuated, flavorful American “lawnmower” beer. Easily drinkable and refreshing, with more character than typical American lagers. Aroma: Medium-low to low malt notes, with a sweet, corn-like aroma. Low levels of DMS are allowable, but are not required. Hop aroma medium low to none, and can be of any variety although floral, spicy, or herbal notes are most common. Overall, a subtle aroma with neither hops nor malt dominating. Low fruity esters are optional. Appearance: Pale straw to moderate gold color, although usually on the pale side. Low to medium head with medium to high carbonation. Fair head retention. Brilliant, sparkling clarity. Flavor: Low to medium-low hop bitterness. Low to moderate maltiness and sweetness, varying with gravity and attenuation. Usually well-attenuated. Neither malt nor hops dominate the palate. A low to moderate corny flavor is commonly found, as is light DMS (optional). Finish can vary from somewhat dry to faintly sweet. Low fruity esters are optional. Low to medium-low hop flavor (any variety, but typically floral, spicy, or herbal). Mouthfeel: Generally light and crisp, although body can reach medium. Smooth mouthfeel with medium to high attenuation; higher attenuation levels can lend a “thirst quenching” quality. High carbonation. Comments: Pre-prohibition Cream Ales were slightly stronger, hoppier (including some dry hopping) and more bitter (25-30+ IBUs). These versions should be entered in the historical category. Most commercial examples are in the 1.050–1.053 OG range, and bitterness rarely rises above 20 IBUs. History: A sparkling or present-use ale that existed in the 1800s and survived prohibition. An ale version of the American lager style. Produced by ale brewers to compete with lager brewers in Canada and the Northeast, Mid-Atlantic, and Midwest states. Originally known as sparkling or present use ales, lager strains were (and sometimes still are) used by some brewers, but were not historically mixed with ale strains. Many examples are kräusened to achieve carbonation. Cold conditioning isn’t traditional, although modern brewers sometimes use it. Characteristic Ingredients: American ingredients most commonly used. A grain bill of six-row malt, or a combination of six-row and North American two-row, is common. Adjuncts can include up to 20% maize in the mash, and up to 20% glucose or other sugars in the boil. Any variety of hops can be used for bittering and finishing. Style Comparison: Similar to a Standard American Lager, but with more character. Vital Statistics: OG: 1.042 – 1.055 FG: 1.006 – 1.012 IBUs: 8 – 20 SRM: 2.5 – 5 ABV: 4.2 – 5.6% Commercial Examples: Genesee Cream Ale, Liebotschaner Cream Ale, Little Kings Cream Ale, New Glarus Spotted Cow, Old Style, Sleeman Cream Ale -------------------------------------------------------- Ogólne wrażenia: Czyste, dobrze odfermentowane, smakowite amerykańskie piwo do “koszenia trawnika”. Pijalne i orzeźwiające z większym charakterem niż typowy American Lager. Aromat: Nuty słodowe od średnio-niskich do niskich z słodkim, kukurydzianym aromatem. Niski poziom DMSu jest dopuszczalny, ale nie wymagany. Aromat chmielowy od średnio niskiego do żadnego i może być dowolnej odmiany, chociaż najczęściej występują nuty kwiatowe, korzenne lub ziołowe. Ogólnie rzecz biorąc, subtelny aromat bez dominacji chmielu czy słodu. Niskie estry owocowe są opcjonalne. Wygląd: Barwa jasno-słomkowa do średnio złotego, choć zwykle bardziej jasna. Piana on niskiej do średniej z wysyceniem od średniego do wysokiego. Dobrze utrzymująca się. Doskonała, błyszcząca klarowność. Smak: Goryczka chmielowa od niskiej do umiarkowanie-niskiej. Słodowość i słodkość od niskiej do umiarkowanej, zależy od ekstraktu i odfermentowania. Zwykle dobrze odfermentowane. Zarówno ani słód ani chmiel nie dominują w posmaku. Często spotykane są nuty kukurydziane od niskich do umiarkowanych oraz lekki DMS (opcjonalnie). Finisz może być od wytrawnego do lekko słodkiego. Niskie estry owocowe są opcjonalne. Nuty chmielowe od niskich do umiarkowanie-niskich (dowolna odmiana ale zazwyczaj kwiatowe, korzenne lub ziołowe). Tekstura: Ogólnie lekkie i rześkie, chociaż ciało może dochodzić do średniego. Gładka tekstura z wysyceniem od umiarkowanego do wysokiego. Wyższe poziomy odfermentowania mogą zapewnić “gaszenie pragnienia”. Wysokie wysycenie. Komentarz: Cream Ale sprzed prohibicji były nieco mocniejsze, bardziej chmielowe (włączając w to chmielenie na zimno) i bardziej gorzkie (25-30+ IBU). Te wersje powinny być zgłaszane w kategorii historycznej. Większość komercyjnych przykładów ma ekstrakt na poziomie 12,5 - 13 Plato, a gorycz rzadko wzrasta powyżej 20 IBU. Historia: Musujące, do powszechnego użytku piwo górnej fermentacji, które istniało w XIX wieku i przetrwało prohibicję. “Ejlowa” wersja amerykańskiego lagera. Produkowane przez browary warzące piwa górnej fermentacji do konkurowania z lagerami z Kanady, oraz stanów północno-wschodnich, środkowo-atlantyckich i środkowo-wschodnich. Pierwotnie znane jako musujące, do powszechnego użytku piwo górnej fermentacji. Szczepy drożdży lagerowych były (i czasem nadal są) używane przez niektóre browary, ale historycznie nie były mieszane ze szczepami górnej fermentacji. Do nagazowania czasami używany jest sposób kräusen. Kondycjonowanie na zimno nie było tradycyjnie stosowane, chociaż dzisiejsze browary czasami to stosują. Surowce: Najczęściej stosowane są amerykańskie surowce. Powszechny jest słód z 6-rzędowego jęczmienia lub mieszanka 6-rzędowego i 2-rzędowego z północnej Ameryki. Dodatki mogą zawierać do 20% kukurydzy w zasypie i do 20% glukozy lub innych cukrów dodawanych do gotowania. Dowolna odmiana chmielu może być użyta do uzyskania goryczki i finiszu. Porównanie stylów: Podobne do standardowego amerykańskiego lagera ale z większym charakterem. Parametry: Ekstrakt początkowy: 10,5 - 13,5 Plato (1.042 – 1.055 SG) Ekstrakt końcowy: 1,5 - 3 Plato (1.006 – 1.012 SG) Goryczka: 8 – 20 IBU Barwa: 2,5 – 5 SRM (6 - 12 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 4,2 – 5.6% Komercyjne przykłady: Genesee Cream Ale, Liebotschaner Cream Ale, Little Kings Cream Ale, New Glarus Spotted Cow, Old Style, Sleeman Cream Ale
  15. msto

    20C. Imperial Stout

    20C. Imperial Stout Overall Impression: An intensely-flavored, big, dark ale with a wide range of flavor balances and regional interpretations. Roasty-burnt malt with deep dark or dried fruit flavors, and a warming, bittersweet finish. Despite the intense flavors, the components need to meld together to create a complex, harmonious beer, not a hot mess. Aroma: Rich and complex, with variable amounts of roasted grains, maltiness, fruity esters, hops, and alcohol. The roasted malt character can take on coffee, dark chocolate, or slightly burnt tones and can be light to moderately strong. The malt aroma can be subtle to rich and barleywine-like. May optionally show a slight specialty malt character (e.g., caramel), but this should only add complexity and not dominate. Fruity esters may be low to moderately strong, and may take on a complex, dark fruit (e.g., plums, prunes, raisins) character. Hop aroma can be very low to quite aggressive, and may contain any hop variety. An alcohol character may be present, but shouldn’t be sharp, hot, or solventy. Aged versions may have a slight vinous or port-like quality, but shouldn’t be sour. The balance can vary with any of the aroma elements taking center stage. Not all possible aromas described need be present; many interpretations are possible. Aging affects the intensity, balance and smoothness of aromatics. Appearance: Color may range from very dark reddish-brown to jet black. Opaque. Deep tan to dark brown head. Generally has a well-formed head, although head retention may be low to moderate. High alcohol and viscosity may be visible in “legs” when beer is swirled in a glass. Flavor: Rich, deep, complex and frequently quite intense, with variable amounts of roasted malt/grains, maltiness, fruity esters, hop bitterness and flavor, and alcohol. Medium to aggressively high bitterness. Medium-low to high hop flavor (any variety). Moderate to aggressively high roasted malt/grain flavors can suggest bittersweet or unsweetened chocolate, cocoa, and/or strong coffee. A slightly burnt grain, burnt currant or tarry character may be evident. Fruity esters may be low to intense, and can take on a dark fruit character (raisins, plums, or prunes). Malt backbone can be balanced and supportive to rich and barleywine-like, and may optionally show some supporting caramel, bready or toasty flavors. The palate and finish can vary from relatively dry to moderately sweet, usually with some lingering roastiness, hop bitterness and warming character. The balance and intensity of flavors can be affected by aging, with some flavors becoming more subdued over time and some aged, vinous or port-like qualities developing. Mouthfeel: Full to very full-bodied and chewy, with a velvety, luscious texture (although the body may decline with long conditioning). Gentle smooth warmth from alcohol should be present and noticeable, but not a primary characteristic; in well-conditioned versions, the alcohol can be deceptive. Should not be syrupy or under-attenuated. Carbonation may be low to moderate, depending on age and conditioning. Comments: Traditionally an English style, but it is currently much more popular and widely available in America where it is a craft beer favorite, not a curiosity. Variations exist, with English and American interpretations (predictably, the American versions have more bitterness, roasted character, and finishing hops, while the English varieties reflect a more complex specialty malt character and a more forward ester profile). Not all Imperial Stouts have a clearly ‘English’ or ‘American’ character; anything in between the two variants are allowable as well, which is why it is counter-productive to designate a sub-type when entering a competition. The wide range of allowable characteristics allow for maximum brewer creativity. Judges must be aware of the broad range of the style, and not try to judge all examples as clones of a specific commercial beer. History: A style with a long, although not necessarily continuous, heritage. Traces roots to strong English porters brewed for export in the 1700s, and said to have been popular with the Russian Imperial Court. After the Napoleonic wars interrupted trade, these beers were increasingly sold in England. The style eventually all but died out, until being popularly embraced in the modern craft beer era, both in England as a revival and in the United States as a reinterpretation or re-imagination by extending the style with American characteristics. Characteristic Ingredients: Well-modified pale malt, with generous quantities of roasted malts and/or grain. May have a complex grain bill using virtually any variety of malt. Any type of hops may be used. American or English ale yeast. Style Comparison: Like a black barleywine with every dimension of flavor coming into play. More complex, with a broader range of possible flavors than lower-gravity stouts. Vital Statistics: OG: 1.075 – 1.115 IBUs: 50 – 90 FG: 1.018 – 1.030 SRM: 30 – 40 ABV: 8.0 – 12.0% Commercial Examples: American –Bell’s Expedition Stout, Cigar City Marshal Zhukov’s Imperial Stout, Great Divide Yeti Imperial Stout, North Coast Old Rasputin Imperial Stout, Sierra Nevada Narwhal Imperial Stout; English – Courage Imperial Russian Stout, Le Coq Imperial Extra Double Stout, Samuel Smith Imperial Stout ------------------------------- Ogólne wrażenia: Intensywne w smaku i aromacie, mocne, ciemne piwo górnej fermentacji o szerokim zakresie balansu smakowego i regionalnych interpretacji. Prażone i palone słody nadające nuty ciemnych lub suszonych owoców oraz rozgrzewający, goryczkowo-słodki finisz. Pomimo intensywnych nut, poszczególne składowe muszą się ze sobą łączyć tworząc złożone, harmonijne piwo a nie palącą mieszankę. Aromat: Bogaty i złożony, ze zmienną ilością prażonych ziaren, słodowości, owocowych estrów, chmielu i alkoholu. Charakter prażonych słodów może przyjmować postać kawy, gorzkiej czekolady lub lekkiej spalenizny od niskiego do umiarkowanego natężenia. Aromat słodowy może być od subtelnego do bogatego jak w Barleywine. Może być wyczuwalny lekki charakter słodów specjalnych (np. karmelowych) ale to powinno tylko dodawać złożoności a nie dominować. Owocowe estry mogą być od niskich do średnich i mogą przyjmować złożony charakter ciemnych owoców (np. śliwek, suszonych śliwek lub rodzynek). Aromat chmielowy może być od niskiego do agresywnego i może to być dowolna odmiana chmielu. Alkohol może być obecny ale nie może być ostry, palący i rozpuszczalnikowy. Wersje długo leżakowane mogą mieć nuty winne lub porto ale nie powinny być kwaśne. Balans może być różny w zależności od tego który z aromatów jest na pierwszym planie. Nie wszystkie opisane aromaty muszą występować, możliwe jest wiele interpretacji. Starzenie wpływa na intensywność, balans i gładkość aromatów. Wygląd: Kolor może się wahać od bardzo ciemnego czerwonego-brązu do całkiem czarnego. Nieprzejrzyste. Piana od kremowej do ciemno-brązowej, zazwyczaj gęsta, ale jej utrzymywanie się może być od niskiego do umiarkowanego. Wysoka zawartość alkoholu może być widoczna jako gęste zacieki na szkle podczas delikatnego mieszania. Smak: Bogaty, głęboki, złożony i często całkiem intensywny, z różną ilością palonych słodów/ziaren, słodowy, estrowo owocowy, z chmielową goryczką i chmielowymi nutami oraz alkoholowy. Goryczka od średniej do agresywnie wysokiej. Nuty chmielowe od umiarkowanie-niskich do wysokich (dowolna odmiana). Umiarkowana do agresywnie wysokiej intensywność prażonych słodów/ziaren może przypominać słodko-gorzką lub gorzką czekoladę, kakao lub mocną kawę. Mogą być wyczuwalne delikatne nuty palonego ziarna, palonych porzeczek lub smoły. Estry owocowe mogą być niskie do intensywnych i mogą mieć charakter ciemnych owoców (np. śliwek, suszonych śliwek lub rodzynek). Podstawa słodowa może być od zbalansowanej i wspierającej piwo do bogatej jak w Barleywine i opcjonalnie mogą wystąpić dodatkowe nuty karmelowe, chlebowe lub tostowe. Na podniebieniu i na finiszu może być od względnie wytrawnego do umiarkowanie słodkiego, zwykle z długą palonością, chmielowa goryczką oraz rozgrzewaniem. Balans i intensywność smaków może zależeć od starzenia się piwa, niektóre smaki stają się z czasem bardziej stonowane i pojawiają się pewne cechy starzenia, winne lub porto. Tekstura: Treściwość pełna do bardzo pełnej. Może wydawać się gumiasta, o aksamitnej, soczystej teksturze (aczkolwiek treściwość może się osłabić wraz z wiekiem). Delikatne, łagodne rozgrzanie wynikające z zawartości alkoholu jest obecne i zauważalne, ale nie jest główną cechą. W dobrze wyleżakowanych wersjach alkohol może być zwodniczy. Nie powinno być syrobowate lub zbyt mocno odfermentowane. Nagazowanie może być zależne od wieku od słabego do umiarkowanego. Komentarz: Tradycyjnie jest to angielski styl, ale obecnie bardziej popularny i powszechnie dostępny jest w Ameryce, gdzie jest cenionym piwem rzemieślniczym, a nie tylko ciekawostką. Istnieją różne odmiany, zarówno angielskie jak i amerykańskie interpretacje (jak można przewidzieć, wersje amerykańskie mają mocniejszą goryczkę, bardziej palony charakter i są bardziej chmielowe, podczas gdy angielskie odmiany posiadając bardziej kompleksowy charakter słodów specjalnych oraz bardziej estrowy profil). Nie wszystkie Imperial Stouty mają wyraźnie angielski lub amerykański charakter. Wszystko pomiędzy tymi wariantami jest również dopuszczalne, dlatego też nie jest pomocnym określenie podtypu podczas wprowadzania piwa do konkursu. Sędziowie muszą być świadomi szerokiego zakresu stylu i nie próbować oceniać wszystkich przykładów jako klony konkretnego komercyjnego piwa. Interpretacja tego stylu może być bardzo szeroka, ograniczona jedynie kreatywnością piwowara. Historia: Styl z długim, choć niekoniecznie ciągłym dziedzictwem. Ślady prowadzą do mocnych angielskich Porterów warzonych na eksport w XVIII wieku, który podobno był popularny na dworach w Imperium Rosyjskim. Po przerwaniu handlu przez wojny napoleońskie piwa te były coraz częściej sprzedawane w Anglii. Ostatecznie styl wygasł, aż w końcu został powszechnie przyjęty we współczesnej erze piw rzemieślniczych, zarówno w Anglii jako odrodzenie, jak i w Stanach Zjednoczonych jako reinterpretacja poprzez rozszerzenie stylu o amerykańskie cechy. Surowce: Dobrze zmodyfikowany słód pale, z dużą ilością słodów i ziaren palonych. Może mieć złożony zasyp słodów z użyciem praktycznie każdego gatunku słodu. Może być użyta dowolna odmiana chmielu. Angielskie lub amerykańskie drożdże górnej fermentacji. Porównanie stylów: Jak czarne barleywine ze wszystkimi wymiarami smakowymi wchodzącymi do gry. Bardziej złożone, o szerszym zakresie możliwych smaków niż mniej ekstrakcyjny stout. Parametry: Ekstrakt początkowy: 18,25 - 27 Plato (1.075 – 1.115 SG) Goryczka: 50 – 90 IBU Ekstrakt końcowy: 4,5 - 7,5 Plato (1.018 – 1.030 SG) Barwa: 30 – 40 SRM (60 - 80 EBC) Zawartość alkoholu (vol.): 8 – 12% Komercyjne przykłady: Amerykańskie: Bell’s Expedition Stout, Cigar City Marshal Zhukov’s Imperial Stout, Great Divide Yeti Imperial Stout, North Coast Old Rasputin Imperial Stout, Sierra Nevada Narwhal Imperial Stout; Angielskie: Courage Imperial Russian Stout, Le Coq Imperial Extra Double Stout, Samuel Smith Imperial Stout
×